網頁圖片
PDF
ePub 版

ARGUMENTUM.

Quò labor et mens pura vehunt, atque ignea | Aut avidos terrere lupos præsepibus altis ; virtus,

Quis fando sopire diem, cantúque, solebit? Secreti hæc aliquâ mundi de parte videbo,

Ite domum impasti, domino jam non racal, Quantum fata sinunt ; et, totâ mente serenum

agni. Ridens, purpureo suffundar lumine vultus, Pectora cui credam ? quis me lenire docebit Et simul æthereo plaudam mihi lætus Olympo. Mordaces curas, quis longam fallere noctem

Dulcibus alloquiis, grato cùm sibilat igni
Molle pyrum, et nucibus strepitat focus, et ma-

Jus Auster
EPITAPHIUM DAMONIS.

Miscet cuncta foris, et desuper intonat ulmo ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat,

Aut æstate, dies medio dum vertitar axe, [agni. Thyrsis et Damon, ejusdem viciniæ pastores. Cùm Pan äsculeå somnum capit

abditus umbra, eadem studia sequuti, à pueritia amici erant, ut qui plurimùm. Thyrsis animi causâ pro Pastoresque latent, stertit sub sepe colonus;

Et repetunt sub aquis sibi nota sedilia nympbæ, fectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit." Demùm posteà reverşus, et rem ità Cecropiósque sales referet, cultosque lepotes?

Quis mihi blanditiásque tuas, quis tum mihi risus, esse comperto, se, suámque solitudinem, hoc

Ite domum impasti, domino jam non vacat, carmine deplorat. Damonis autem sub personâ hic intelligitur Carolus Deodatus ex urbe At jam solus agros, jam pascua solus oberro,

agni. Hetruriæ Lucâ paterno genere oriundus, cæ

Sicubi ramosæ densantur vallibus umbræ ; d'la Anglus; ingenio, doctrinâ, clarissimisque Hic serum expecto; supra caput imber et Eurus cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egre- Triste sonant, fractæque agigata crepuscula silvæ. gius.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, HIMERIDES nymphæ (nam vos et Daphnin, et Hy

agni.

(berbis Et plorata diu meministis fata Bionis,) (lan, Heu, quam culta mihi priùs arva procacibus Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen: Involvuntur, et ipsa situ seges alta fatiscit ! Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis, Innuba neglecto marcescit et uva racemo, Et quibus assiduis exercuit antra quérelis, Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at illæ Flumináque, fontésque vagos, nemorúmque re- Merent, in'que suum convertunt ora magistrum. cessus ;

(altam Ite domum impasti, domino jam non vacat, Dum sibi præreptum queritur Damona, neque

agni. Luctibus exernit noctem, loca sola pererrans. Tityrus ad corylos vocat, Alphesibæus ad ormos, Et jam bis viridi surgebat culmus aristâ,

Ad salices Aegon, ad flumina pulcher Amyntas; Et totidem flavas numerabant horrea messes, “ Hic gelidi fontes, hic illita gramina musco, Ex quo summa dies tulerat Damona sub umbras, Hic Zephyri, hic placidas interstrepit arbutus Nec dum aderat Thyrsis ; pastorem scilicèt illum

undas :" Dulcis amor Musæ Thuscâ retinebat in urbe : Ista canunt surdo, frutices ego nactus abibam. Ast ubi mens expleta domum, pecorisque relicti Ite domum impasti, domino jam non vacat, Cura vocat, simul assuetâ seditque sub ulmo,

agni, Tum verò amissum tum denique sentit amicum, Mopsus ad bæc, nam me redeuntem furte notårat, Coepit et immensum sie exonerare dolorem. (Et callebat avium linguas, et sidera Mopsus,) Ite domum impasti, dominos jam non vacat, * Thyrsi, quid hoc ?” dixit, “ quæ te cuquit imagni.

proba bilis ? Hei mihi ! quæ terris, quæ dicam numina cælo, Art te perdit amor, aut te malè fascinat astrum; Postquam te immiti rapuerunt funere, Damon! Saturni grave sæpe fuit pastoribus astrum, Siccine nos linquis, tua sic sine nomine virtus Tutimáque obliquo figit præcordia plumbo." Ibit, et obscuris pumero enciabitur umbris?

lte domum impasti, domino jam non vacat, At non ille, animas virgâ qui dividit aurea,

agni.

(turum est Ista velit, dignumque tui te ducat in agmen, Mirantur nymphæ, et “ quid te, Thyrsi, fuIgnavúmque procul pecus arceat omne silentûm, Quid tibi vis ?" aiunt ; “non hæc solet esse juIte domum impasti, domino jam non vacat, agni.

Nubila frons, oculique truces, vultúsque severi; Quicquid erit, certè nisi me lupus ante videbit, Illa choros, lusúsque leves, et semper amorem Indeplorato non comminuere sepu'chro,

Jure petit: bis ille miser qui serus amavit." Cunstabitque tuus tibi honos, longùmque vigebit Ite domum impasti, domiuo jam non vacat, Inte: pastores : Ili tibi vota secundo

agni. Solvere post Daphnin, post Daphnin dicere laudes, Venit Hyas, Dryopéque, et filia Baucidis Argie, Gaudebunt, duin rura Pales,dum Faunus, amabit: Docta inodos,citharæque sciens, sed perdita fasta Si quid id est, priscámque fidem coluisse, piúmque Venit Idumanii Chloris vicina fluenti; Palladiásqne artes, sociúmque habuisse canorum, Nil ine blanditiæ, nil me solantia verba, lie domum impasti, domino jam non varat, Nil me, si quid adest, movet, aut spes ulla fuagui.

[Damon;

turi. Har tibi certa manent, tibi erunt hæc præmia, Ite domum impasti, domino jam non vacat, At mihi quid tandem tiet modò i quis mihi fidus

agni. Hærebit laieri comes, ut tu sape solebas Hei mihi ! quam similes ludunt per prata jurenFrigoribus duris, et per loca Iceta pruinis, Omnes unanimi secum sibi lege sodales ! Aut rapido sub sole, siti morientibus berbis?

Nec magis hunc alio quisquam secernit amicun Sive opus in magnos fuit eminàs ire leones.

De grege ; sic densi yeuiunt ad pabula thues,

[ocr errors]

ventæ

ævum

in'qne vicem hirsuti paribus junguntur onagri: Et tandem Armoricos Britonuni sub lege colonos ;
Lex eadem pelagi ; deserto in littore Proteus Tum gravidam Artro, fatali fraude, lögernen
Agmina Phocarum numerat, vilisque volucrum Mendaces vultus, assumptaque Gorlöis arma,
Passer habet semper quicum sit, et omnia circum Merlini dolus. O mihi tum si vita supersit,
Farra libens volitet, serò sua tecta revisens ; Tu procul annoså pendebis, fistula, pinu,
Quem si sors letho objecit, seu milvus adunco Multùm oblita mihi; aut patriis mutata Camænis
Pata tulit rostro, seu stravit arundine fossur, Brittonicum strides, quid enim ? omnia non licet
Protinùs ille alium socio petit inde volatu. Non sperâsse uni licet omnia, ini satis ampla (uni,
Nos durum genus, et diris exercita fatis

Merces, et mihi grande decus (sio ignotus in
Gens homines, aliena animis, et pectore discors;
Vix sibi quisque parem de millibus invenit unum; Tum licèt, externo penitùsque inglorius orbi,)
Aut si sors dederit tandem non aspera votis, Si me flava comas legat Usa, et potor Alauni,
Illum inopina dies, quâ non speraveris horâ, Vorticibúsque frequens Abra, et nemus omne
Surripit æternum linquens in sæcula damnum.

Treantæ, Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni. Et Thamesis meus ante omnes, et fusca metallis Heu quis me ignotas traxit vagus error in oris Tamara, et extremis me discant Orcades undis. Ire per aëreas rupes, Alpémque nivosam !

Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni. Fcquid erat tanti Romam vidisse sepultam, Hæc tibi servabam lentâ subcortice lauri,

(sus, (Quainvis illa foret, qualem dum viseret olim, Hæc, et plura simul; tum quæ mihi pocula ManTityrus ipse suas et oves et rura reliquit ;) Nansus, Chalcidicæ non ultima gloria ripæ, Ut te tam dulci possem caruisse sodale! Bina dedit, mirum artis opus, mirandus et ipse, Pussem tot maria alta, tot interponere montes, Et circum gemino cælaverat argumento: Tot silvas, tot saxa tibi, fluviósque sonantes ! In medio rubri maris unda, et odoriferum ver, Ah certè extremùm licuisset tangere dextram, Littora longa Arabum, et sudantes balsama silvæ, Et benè compositos placidè morientis ocellos, Has inter Phænix, divina avis, unica terris, Et dixisse," Vale, nostri memor ibis ab astra." Cæruleùm fulgens diversicoloribus alis,

Ite domum impasti, dominojam non vacat, agni. Auroram vitreis surgentem respicit undis; Quamquam etiam vestri nunquam meminisse pi- Parte aliâ polus omnipatens,et magnus Olympus: Pastores 'Thusci, Musis operata juventus, [gebit, Quis putet? hîc quoque Amor, pictæque iu nube Hic Charis, atque Lepos ; et Thuscus tu quoque

pharetræ, Damon,

Arma corusca faces, et spicula tincta pyropo; Antiquâ genus unde petis Lucumonis ab urbe.

Nec tenues animas, pectúsque ignobile vulgi, O ego quantus eram, gelidi cùm stratus ad Arni

Hinc ferit; at,circuin flammantia lumina torquens, Murmura, populeúmque nemus,quà molliorherba, Semper in erectum spargit sua tela per orbes Carpere nunc violas,nunc summas carpere myrtos, Iinpiger, et pronos nunquam collimat ad icius : Et potui Lycidæ certantem audire Menalcam !

Hinc mentes ardere sacræ, formæque deorum. Jpse etiam tentare ausus sum; nec, puto, multùm Tu quoque in his, nec me fallit spes lubrica, Displicui ; nam sunt ut apud me, munera vestra,

Damon,

(abiret Fiscellæ, calathique, et cerea vincla cicutæ :

Tu quoque in his certè es, nam quò tua dulcis Quin et nostra suas docuerunt nomina fagos Sanctáque simplicitas, nam quò tua candida vir. Et Datis, et Francinus, erant et vocibus ambo Nec te Lethæð fas quæsivisse sub orco, Etus? Et studiis noti, Lydorum sanguinis ambo. Nec tibi conveniunt lacrymæ; nec flebimus ultra:

Ite domum impasti,dominojam non vacat, agni. Ite procul, lacrymæ; purum colit æthera Damon, Hac mihi tum læto dictabat ruscida luna, Æthera purus habet, pluvium pede reppulit arDum solus teneros claudebam cratibus hædos.

cum; Ah quoties dixi, cùm te cinis ater habebat, Heroumqne animas inter,divósque perennes, Nunc canit, aut lepori nunc tendit retia Damon, Æthereos hanrit latices, et gaudia potat Vimina nunc texit, varios sibi quod sit in usus !

Quin tu, cæli pust jura recepta, Et quæ tum facili sperabam mente futura Dexter ailes, placidúsque fave quicunque vocaris. Arripni voto levis, et præsentia finxi ; (retardat, Seu tu noster eris Damon, sive æquior audis " lleus bene! numquid agis? nisi te quid forte Diodatus, quo te divino nomine cuncti Imus ? et argutâ paulùm recibamus in umbrâ, Cælicolæ nôrint, silvisque vocabere Damon. Ant ad aquas Colni, aut ubi jugera Cassibelauni? | Quod tibi purpureus pudor, et sine labe juventus Tu mihi percurres medicos, tua gramina, succos, Grata fuit, quòd nulla tori libata voluptas, Helleborúmque, humilésque crucos, foliúmque in etiam tibi virginei servantur honores, hyacinthi,

(dentům.” Ipse caput nitidum cinctus rutilante coronâ, Quasqne habet ista palus herbas, artesque me- Lætaque frondentis gestans umbracula palmæ, Ah pereant herbæ, pereant artésque medentûn, Æternùm perages iminortales hymenæos ; Gramina, postquam ipsi nil profe cere magistro ! Cantus ubi, choreisqne furit lyra mista beatis, Ipse etiam, nam nescio quid mihi grande sonabat Testa S.onæv bacchantur et Orgia thyrso. Fistula, ab undecimâ jam lux est altern nocte, Et tum fortè novis admôram labra cicutis, Dissiluere tamen ruptâ compage, nec ultra (sim

Jan. 23, 1616. Ferre graves potue re sonos : cubito quoque ne Turgidu'us, tamonet referam: vos cedite,silvæ. AD JOANNEM ROUSIUM, OXONI

Ite de num impasti, clominojam non vacat,agni. ENSIS ACADEMIA BIBLIOTIIECA. Ipee ego Dardanias Rutupina per æquora puppes

RIUN'. Dicain, et Panirasidos regnum vetus Inogeniæ, Brennúmque Arviragúmque duces, priscúmque De libro Poematum amisso, quem ille sibi denud Belinum,

John Rouse, or Russe, master of arts, fellum

Ore sacro.

mitti postulabat, ut cum aliis nostris in Biblio

Antristrophes thecâ publicâ reponet, Ode. Ode tribus constat Strophis, totidémque Antistro- Quin tu, libelle, nuntii licèt mal phis, una demum Epodo clausis ; quas, ta

Fide, vel oscitantiâ, metsi omnes nec versuum numero, nec certis Semel erraveris agmine fratrum, ubique colis exactè respondeant, ità tamen se

Seu quis te teneat specus, cuimus, commodè legendi potius, quàm ad an

Seu qua te latebra, forsan unde vill tiquos concinendi modos rationem spectantes.

Callo tereris institoris insulsi,

Lætare felix : en iterum tibi Alioquin hoc genus rectiùs fortasse dici monostrophicum debuerat. Metra partim sunt Spes nova fulget, posse profundam xalà oxious, partim åmontavuiva. Phaleucia quæ In Jovis aulam, remige penna :

Pugere Lethen, vehique superam sunt, Spondæum tertio loco bis admittunt, quod idem in secundo loco Catullus ad libitum fecit.

Strophe 3.

Nam te Roüsius sui
Strophe 1.

Optat peculi, numeróque justo
GEMELLE cultu simplici gaudens liber,

Sibi pollicitum queritur abesse ; Fronte licèt gemina,

Rogátque venias ille, cujus inclyta Munditiéque nitens non operoså ;

Sunt data virûm monumenta curæ: Quem manus attulit

Téque adytis etiam sacris Juvenilis olim,

Voluit reponi, quibus et ipse præsidely Sedula tamen haud nimii poetæ ;

Æternorum operum custos fidelis; Dum vagus Ausonias nunc per umbras,

Quæstorque gazæ nobilioris, Nunc Britannica per vireta lusit,

Quam cui præfuit lön,
Insons populi, barbitoque devius

Clarns Erechtheides,
Indulsit patrio, mox itidem pectine Daunio Opulenta dei per templa parentis,
Longinquum intunuit melos

Fluvósque tripodas, donáque Delphica
Vicinis, et humum vix tetigit pede:

lön, Actæå genitus Creuså. Antistrophe.

Antistrophe. Quis te, parve liber, quis te fratribus

Ergo, tu visere lucos Su duxit reliquis dolo?

Musarum ibis amcenos; Cùm tu missus ab urbe,

Diámque Phoebi rursus ibis in domum, Docto jugiter obsecrante amico,

Oxoniâ quam valle colit, Illustre tendebas iter

Delo posthabitâ, Thamesis ad incunabula

Bifidoque Parnassi jugo: Cærulei patris,

Ibis honestus, Fontes ubi limpidi

Postquam egregiam tu quoque sortem Aonidum, thyasúsque sacer,

Nactus abis, dextri prece sollicitatus amici. Orbi notus per immensos

Illic legeris inter alta nomina Temporum lapsus redeunte cælo,

Authorum, Graiæ simul et Latinæ
Celebérque futurus in ævum !

Antiqua gentis lumina, et verum decus.
Strophe 2.

Epodos.
Modò quis deus, aut editus deo,
Pristinam gentis miseratus indolem,

Vos tandem, haud vacui mei labores, (Si satis nosas luimus priores,

Quicquid hoc sterile fudit ingenium, Mollique luxu degener otium,)

Jam serò placidam sperare jubeo Tollat nefandos civium tumultus,

Perfunctam invidiâ requiem, sedésque beatas, Almáque revocet studia sanctus,

Quas bonus Hermes, Et relegatas sine sede Musas

Et tutela dabit solers Roüsi;

(longe Jam penè totis finibus Angligenům ;

Qud neque lingua procax vulgi penetrabit, atque Immundásqne volucres,

Turba legentûm prava facesset : Uoguibus imminentes,

At ultimi nepotes, Figat Apollineâ pharetra,

Et cordâtior ætas; Phineámque abigat pestem procul amne Pega- Judicia rebus æquiora forsitan sëo?

Adhibebit, integro sinu.

Tam, livore sepulto, of Oriel College Oxford,was elected chief librarian Si quid meremur sana posteritas sciet, of the Bodleian, May 9, 1620. He died in April, Ruusio favente, 1652, and was buried in the chapel of his college.

END OF VOL. VII.

Erratumi Line 5 of L'Allegro, page 475, forsads read spreads

d'rinial by W. Flint,

Old Bailey,

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
« 上一頁繼續 »