網頁圖片
PDF

Tunc memini clariquc ducis, fatrisque verendi, | Segnes rumpe motas, et nil, precor, obstet eunti
Intempestivis ossa cremata rogis :

Et festinantis nil remoretur iter.
E memini Heroum, quos vidit ad æthera raptos, | Ipse ego Sicanio frænantem carcere ventos
Flevit et amissos Belgia tota duces.

Æolon, et virides sollicitabo Deos,
At te præcipuè luxi, dignissime præsul,

Cæruleámque suis comitatam Dorida Nymphis ; Wintoniæque olim gloria magna tuæ;

Ut tibi dent placidam per sua regna viam. Delicui fetu, et tristi sic ore querebar,

At tu, si poteris, celeres tibi sume jugales, “ Mors fera, Tartareo diva secunda Jovi, Vecta quibus Colchis fugit ab ore viri ; Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras, Et quod in herbosos jus tibi detur agros?

Gratus Eleusinâ missus ab urbe puer. Quòdque asfata tuo marcescant lilia tabo, Atque ubi Germanas flavere videbis arenas,

Et crocus, et pulchræ Cypridi sacra rosa ? Ditis ad Hamburgæ mænia Hecte gradum, Nec sinis, ut semper fuvio contermina quercus Dicitur occiso quæ ducere nomen ab Hama, Miretur lapsus prætereuntis aquæ ?

Cimbrica quem fertur clava dedisse neci. Et tibi succumbit, liquido quræ plurima calo Vivit ibi antiquæ clarus pietatis honore - Evehitur pennis, quamlibet augur, avis.

Præsul, Christiculas pascere doctus oves : Et quæ mille nigris errant animalia sylvis ; | Ille quidem est animæ plusquam pars altera Et quot alunt mutum Proteos antra pecus.

nostræ ; Invida, tanta tibi cùm sit concessa potestas,

Dimidio vitæ vivere cogor ego. Quid juvat humanâ tingere cæde manus? Hei mihi! quot pelagi, quot montes interjecti, Nobiléque in pectus certas acuisse sagittas,

Me faciunt aliâ parte carere mei ! Semideámque animam sede fugâ sse suâ ?” Charior ille mihi, quam tu, doctissime Graiûm, Talia dum lacrymans alto sub pectore volvo, Cliniadi, pronepos qui Telamonis erat; Roscidus occiduis Hesperus exit aquis,

Quàmque Stagyrites generoso magnus alumno, Et Tartessiaco submerserat æquore currum

Quem peperit Libyco Chaopis alma Juri. Phoebus, ab Eoo littore mensus iter :

Qualis Amyntorides, qualis Philyrëius beros Nec mora, membra cavo posui refovenda cubili, Myrmidonum regi, talis et ille mihi.

Condiderant oculos noxque soporque meos : | Primus ego Aonios, illo præunte, recessus Cùm mihi visus eram lato spatiarier agro;

Lustrabam, et bifidi sacra vireta jugi; Heu ! nequit ingenium visa referre meum. Pieriósque hausi latices, Clióque favente, Illic puniceâ radiabant omnia luce,

Castalio sparsi læta ter ora mero. Ut matutino cùm juga sole rubent.

Flammeus at signum ter viderat arietis Æthon, Ac veluti cùm pandit opes Thaumantia proles, Induxitque auro lanea terga novo; Vestitu nituit multicolore solum.

Bisque novo terram sparsisti, Chlori, sepilem Nou dea tam variis ornavit floribus hortos

Gramine, bisque tuas abstulit Auster opes: Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi.

Necdum ejus licuit mihi lumina pascere vultu, Flumina vernantes lambunt argentea campos, Aut linguæ dulces aure bibisse sonos. Ditjor Hesperio favet arena Tago.

Vade igitur,cursúque Eurum præverte suporum; Serpit odoriferas per opes levis aura Faroni, Quàm sit opus monitis res docet, ipsa vides. Aura sub innumeris humida nata rosis.

Inrenies dulci cum conjuge fortè sedentem, Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Mulcentem gremio pignora chara suo: · Luciferi regis fingitar esse domus.

Forsitan aut veterum prælarga volumina patrum Ipse racemiferis dum densas vitibus umbras, Versantem, aut veri Biblia sacra Dei ; Et pellucentes miror ubique locos,

Cælestive animas saturantem rore tenellas, Ecce! inibi subito Præsul Wintonius astat, | Grande salutiferæ religionis opus. Sidereum nitido fulsit in ore jubar;

Utque solet, mullam sit dicere cura salutem, Vestis ad auratos defluxit candida talos,

Dicere quaın decuit, si modo adesset, herum. Infula divinum cinxerat alba caput.

Hæc quoque, paulùm oculos in humum defixa Dúmque senex tali incedit venerandus amictu,

modestos, Intremuit læto florea terra sono.

Verba verecundo sis memor loqui: Agmina gemmatis plaudunt cælestia pennis, Hæc tibi, si teneris vacat inter prælia Musis,

Pura triumphali personat æthra tuba. [lutat, Mitiit ab Angliaco littore fida manus. Quisque novum amplexu comitem cantuque sa- Accipe sinceram, quamvis sit sera, salutem; Hósque aliquis placido misit ab ore sonos;

Fiat et hoc ipso gratior illa tibi. “Nate, veni, et patrü felix cape gaudia regni,

Sera quidem, sed vera fuit, quam casta recepit Semper abhinc duro, nate, labore vaca."

Icaris à lentu Penelopeia viro. Dixit, et aligeræ tetigerunt nablia turmæ, Ast ego quid volui manifestum tollere crimen, At mihi cum tenebris aurea pulsa quies.

Ipse quod ex omni parte levare nequit? Fiebam turbatos Cephaleiâ pellice somuos; Arguitur tardus meritò, noxámque fatetur, Talia contingant somnia sæpe mihi !

English merchants at Hamburgh, was Milton's ELEG. IV. Anno Etatis 18.

private preceptor, before he was sent to Saint Ad Thomam Junium praceptorem suum, apud

Paul's school. This Thomas Young was doctor mercatures Anglicos Ilamburge agentes, Pastoris Thomas Young a member of the Assembly of Dimunere fungentem'.

vines, where he was a constant attendant, and CURRE per immensum subito, mea litera, pon

one of the authors of the book called Smectym

nuus, defended by Milton; and who from a Lontum, 1, pete Teutonicos læve per æquor agros;

don preachership in Duke's Place was preferred

| by the parliament to the mastership of Jesus Cole Thumns Young, now pastor of the church of lege in Cambridge.

Et pudet officium deseruisse suum.

ELEG. V. Anno ætatis 20.
Tu modò da veniam fasso, veniámque roganti;
Crimina diminui, quæ patuere, solent.

In adventum veris.
Non ferus in pavidos rictus diducit hiantes,
Vulnifico pronos nec rapit ungue leo.

In se perpetuo Tempus revolubile gyro
Sæpe sarissiferi crudelia pectora Thracis

Jam revocat Zephyros vere tepente novos; Supplicis ad mostas delicuere preces :

Induitúrque brevem Tellus reparata juventam, Extensæque manus avertunt fulminis ictus,

Jámque soluta gelu dulce virescit humus: Placat et iratos hostia parva Deos.

Fallor? an et nobis redeunt in carmina vires, Jámque diu scripsisse tibi fuit impetus illi,

Ingeniúmque mihi munere veris adest? Neve moras ultra ducere passus Amor;

Munere veris adest, iterumque vigescit ab illo, am vaga Fami refert, heu punt a yer a malo

(Quis putet?) atque aliquod jam sibi poscit rum!

opus. In tibi finitimis bella tumere locis;

Castalis ante oculos,bifidumque cacumen oberrat, Teque tuámque urbem truculento milite cingi,

Et mibi Pyrenen somnia nocte ferunt; Et jam Saxonicos arma parâsse duces.

Concitáque arcano fervent mihi pectora motu, Te circum latè campos populatur Enyo,

Et furor, et sonitus me sacer intus agit. Et sata carne virûm jam cruor arva rigat;

| Delius ipse venit, video Penëide lauro Germanisque suum concessit Thracia Martem,

Implicitos crines; Delius ipse venit. Illuc Odrysios Mars pater egit equos;

Jam mihi mens liquidi raptatur in ardua cæli, Perpetuóque comans jam deflorescit oliva,

Pérque vagas nubes corpore liber eo; Fugit et ærisonam Diva perosa tubam,

Pérque umbras, pérque antra feror, penetralia Fugit lo! terris, et jam non ultima virgo

vatum, Creditur ad superas justa volásse domos.

Et mihi fana patent interiora deûm; Te tamen interea belli circumsonat horror,

Intuitúrque animus toto quid agatur Olympo, Vivis et ignoto solus inópsque solo;

Nec fugiunt oculos Tartara cæca meos. Et, tibi quam patrii non exhibuere penates,

Quid tam grande sonat distento spiritùs ore? Sede peregrinâ quæris egenus opem.

Quid parit hæc rabies, quid sacer iste furor? Patria, dura parens, ei saxis sævior albis

Ver mihi, quod dedit ingenium, cantabitur illo; Spumea quæ pulsat littoris unda tui,

Profuerint isto reddita dona modo. Siccine te decet innocuos exponere fætus,

Jam, Philomela, tuos, foliis adoperta novellis, Siccine in externam ferrea cogis humum?

Instituis modulos, dum silet omne nemus: Et sinis, ut terris quæraut alimenta remotis

Urbe ego, tu sylvâ, simul incipiamus utrique, Quos tibi prosp ciens miserat ipse Deus,

Et simul adventum veris uterque canat. Et qui læta ferunt de cælo nuntia, quique,

Vers lo! rediere vices; celebremus honores Quæ via post cineres ducat ad astra, docent ?

Veris, et hoc subeat Musa perennis opus. Digna quidem, Stygüs quæ vivas clausa tenebris,

Jam sol, Æthiopas fugiens Tithoniáque arva, Æternâque animæ digna perire fame!

Flectit ad Arctöas aurea lora plagas. Haud aliter vatos terræ Thesbitidis olim

Est breve noctis iter, brevis est mora noctis Pressit inassueto devia tesqua pede,

opacæ, Desert ásque Arabum salebras, dum regis Achabi

Horrida cum tenebris exula illa suis. Effugit, atque tuas, Sidoni dira, manus:

Jámque Lycaonius, plaustrumtcæleste, Boötes Talis et, horrisono laceratus membra flagello,

| Non longâ sequitur fessus ut ante vià; Paulus ab Æmathiâ pellitur urbe Cilix.

Nunc etiam solitas circum Jovits atria toto Piscosæque ipsum Gergessæ civis lësain

Excubias agitant sidera rara polo: Finibus ingratus jussit abire suis.

Nam dolus, et cædes, et vis cum nocte recessit, At tu sume apimos; nec spes cadat anxia curis,

Neve Giganteum Dii timuere scelus. Nec tua concutiat decolor ossa metus. .

Portè aliquis scopuli recubans in vertice pastor, Sis etenim quamvis fulgentibus obsitus armis,

Roscida cùm primo sole rubescit humus, Intenténtque tibi millia tela necem,

Hac, ait, hac certè caruisti nocte puellä, At nullis vel inerme latus violabitur armis,

Phæbe, tuâ, celeres quæ retineret equos, Déque tuo cuspis nulla cruore bibet.

Læta suas repetit silvas, pharetrámque resumit Namque eris ipse Dei radiante sub ægide tutus;

Cynthia, luciferas ut videt alta rotas; Ille tibi custos, et pugil ille tibi :

Et, tenues ponens radios, gaudere videtur Ille, Sionææ qui tot sub moenibus arcis

Officium fieri tam breve fratris ope. Assyrios fudit nocte silente viros;

“ Desere,” Phoebus ait, “ thalamos, Aurora, Inque fugam vertit quos in Samaritadas oras

seniles; Misit ab antiquis prisca Damascus agris;

Quid juvat effæto procubuisse toro ? Terruit et densas pavido cum rege cohortes,

| Te maniet Æolides viridi venator in herbâ ; Aere dum vacuu buccina clara sonat,

Surge, tuos ignes altus Hymettus habet.” Cornea pulvereuin dum verberat ungulacampum,

Flava verecundo dea crimen in ore fatetur, Currus arenosam dum quatit actus humum,

Et matutinos ociùs urget equos. Auditúrque hinnitus equorum ad bella ruentum,

Exuit invisam Tellus rediviva senectam, Et strepitus ferri, murmuráque alta virûm.

Et cupit amplexus, Phæbe, subire tuos : Et tu (quod superest miseris) sperare memento.

Et cupit, et digna est : quid enim formosius illâ, Et tua magnanimo pectore vince mala;

Pandit ut omniferos luxuriosa sinus, Nec dubites quando que frui melioribus annis,

Atque Arabum spirat messes, et ab ore venusto Atque iterum patrios posse videre'lares.

Mitia cum Paphiis fundit amoma rosis ;
Ecce ! corronatur sacro frons ardua luco,

[ocr errors]

Cingit at Id.ram pinea torris Opim;

Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres ;' Et vario madidos intexit flore capillus,

Atque aliquam cupidus prædatur Oreada Faus Floribus et visa est posse placere suis.

nus, Floribus effusos ut erat redimita capillos,

Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes ; Tænario placuit diva Sicana deo.

Jámque latet, latitánsque cupit malè tecta videri, Aspice, Phæbe, tibi faciles hortantur amores, Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Mellitásque movent flamina verna preces : Dii quoque non dubitant cælo præponere sylvas, Cinnameâ Žephyrus leve p!audit odorifer alá, Et sua quisque sibi numina Jucus habet : Blanditiásque tibi ferre videntur aves.

Et sua quisque diu sibi numina lucus habeto, Nec sine dote tuos temeraria quærit amores Nec vos arboreâ, dii, precor, Ite domo. Terra, nec optatos poscit egena toros ;

Te referant miseris te, Jupiter, aurea terris Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus Sæcla : quid ad rimbos aspera tela redis?

Præbet, et hinc titulous adjuvat ipsa tuos : Tu saltem leptè rapidos age, Phoebe, jugales, Quod, si te pretium, si te fulgentia tanguint

Quà potes, et sensim tempora veris eant ; Munera, (muneribus sæpe coemptus annor) Brumáque productas tardè ferat bispida noctes, Ila tibi ostentat quascunque sub aquore vasto, Ingruat et nostro serior uinbra polo.

Et superinjectis montibus, abdit opes. Ah quoties, cùm tu clivoso fessus Olympo

In vespertinas præipitaris aquas, “Cur te," inquit, “ cursu languentem, Phoebe,

ELEG. VI. diurno Hesperiis recipit cærula Mater aquis ? I Ad Carolum Deodatum ruri commorantem, Quid tibi cum Tethy ? Quid cum Tartesside lymphå?

Qui cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua care Dia quid immundo peruis ore salo?

mina excusari postulâ ss et si solito minùs essent Frigora, Phæbe, meå meliùs capabis in umbrâ; bona, quòd inter lantitias, quibus erat ab amicie Huc ades, ardentes imbue rore comas.

exceptus, haud satis felicem operam Musis dare se Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbà ;

posse affirmabat, hoc hobuit responsum,
Huc ades, et gremio lumina pone meo.
Quáque jaces, circum inulcebit lenè susurrans | Mrito tibi sanam non pleno ventre salutem.
Aura per humentes corporafus rosas,

Quâ tu, distento, fortè carere potes.
Nec me (crede mibi) terrent Semelëia fata, At tua quid nostram prolectat Musa camcnam,
Nec Phaetonteo fumidus axis equo :

Nec sinjt optatas posse sequi tenebras ? Cùm tu, Phæbe, tuo sapientiùs uteris igni ; Carinine scire velis quàm te revamémque cos Huc ades, et gremio lumina pone meo."

lámque ; Sic Tellus lasciva suos suspirat amores;

Crede mihi, vix hoc carmine scire queas. Matris in exemplum cætera turba ruunt : Nam neque noster amor modulis includitur None etenim toto currit vagiis orbe Cupido,

arctis, languentésque fovet solis ab igne faces :

Nec venit ad claudos integer ipse pedes. Insonuere novis lethalia cornua nervis,

Quàm benâ solennes epulas, hilaréinque De. Triste micant ferro tela corusca novo:

cembrem,
Jámque vel invictam tentat superâsse Dianam, Festáque cælifugam quæ coluere deum,

Quæque sedet sacro Vesta pudica foco, Deliciasque refers, hiberni quadia ruris
Jpsa senescentem reparat Venus annua formam, Haustáque per lepidos Gallica musta focos !
Atque iterum tepido creditur orta mari.

Quid quereris refugam vino dapibusque Marmoreas juvenes clamant Hymenae! per

poesin ?

(amat, urbes,

Nec puduit Phæbum virides gestâsse corym- . Littos, lo Hymen ! et cava saxa sonant. Atque hederam lauro præposuisse suæ. (bos, Cultior ille veniá, tunicâque decentior aptâ, Sæpiùs Aoniis clamavit collibus, Euæ ! Puniceum redolet vestis odora crocum.

Mista Thyonëo turba novena choro. Egrediturque frequens, ad amani gaudia veris, Naso Corallæis mala carmina misit ab agris: Virgincos auro cincta puella sinus:

Non illic epulæ, non sata vitis erat, Votuin est cuique suum, votum est tamen om- Quid nisi vina, rosásque, racemiferumqúe Ls, nibus unum,

æum, Ut sibi, quem cupiat, det Cytherea virum. Cantavit brevibus Teia Musa modis? Nunc quoque septenâ modulatur arundine pastor, Pindaricósque inflat numeros Teumesius Euan,

Et sua, quæ jungat, carmina Phyllis habet. Et redolet sumptum pagina quæque merum Narita nocturno placat sua sidera cantu,

Dum gravis everso currus crepat axe supinus, Deipbiná sque lcres ad vada summa vocat, Et solat Elëo pulvere fuscus eques. jupiter ipse alto cum conjuge ludit Olympo, Quadrimóque madens Lyricen Romamis Jaccho, Convocat et famulos ad sua festa deos.

Dulce canit Glyceran, flavicomámque Chloen, Nunc etiam Satyri, cùm sera crepuscula sur Jam quoque lauta tibi generoso inensa paratu gunt,

Mentis alit vires, ingeniúmque fovet. Pervolitant celeri florea rura choro;

Massica fæcundam despumant pocula venam, Sylvanúsque suâ cyparissi fronde revinctus, Fundis et ex ipso condita metra cado.

Semnicapérque deus, semideúsque caper. Addimus his artes, fusúmque per intima PhæQuæque sub arboribus Dryades latuere vetustis,

bum Per juga, per solos expatiantur agros,

Corda ; favent uni Bacchus, Apollo, Ceres. Fer sata luxuriat fruticctáque Mænalius Pan, Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te

Numine composito, tres peperisse deos. In genus humanum quid inania dirigis arma ? Nunc quoque Tbréssa tibi cælato barbitos auro Non valet in fortes ista pharetra viros. Insonat, arguta mollitèr icta manu ;

Non tulit hoc Cyprius, neque enim deusulus 'Auditúrque chelys suspensa tapetia circum,

ad iras Virgineos tremulâ quæ regat arte pedes.

Promptior, et duplici jam ferus igne calet. Illa tuas saltem teneant spectacula Musas, Ver erat, et summæ radians per culmina villä

Et revocent, quantum crapula pellit iners. Attulerat primam lux tibi, Maie, diem: Crede mihi, dum psallit ebur, comitatáque At mihi adhuc refugam quærebant lumina plectrum

noctem, Implet odoratos festa chorea tholos,

Nec matutinum sustinuere jubar. Percipies tacitum per pectora serpere Phæbum, | Astat Amor lecto, pictis Amor impiger alis: Quale repentinus permeat ossa calor;

Prodidit astantem mota pharetra deum : Pérque puellares oculos, digitúmque sonantem, | Prodidit et facies, et dulcè minantis ocelli, Irruet in totos lapsa Thalia sinus.

Et quicquid puero dignum et Amore fuit. Namque Elegia levis multorum cura deosum est, | Talis in æterno juvenis Sigeins Olympo

Et vocat ad numeros quemlibet illa suos; Miscet amatori pocula plena Jovi; Liber adest elegis, Eratóque, Cerésque, Venúsque, | Aut, qui formosas pellexit ad oscula nymphas, Et cum purpureâ matre tenellus Amor.

Thiodamantæus Najade raptus Hylas. Talibus inde licent convivia larga poetis,

Addiderátque iras, sed et has decuisse putares, Sapiùs et veteri commaduisse mero.

Additerátque truces, nec sine felle, minas. At qui bella refert, et adulto sub Jove cælum, “Et, miser, exemplo sapuisses tutiùs,” inquit, Heroásque pios, semideósque duces,

" Nunc, mea quid possit dextera, testis eris. Et nunc sancta canit superûni consulta deorum, Inter et expertos vires nnmerabere nostras, Nunc latrata fero regna profunda cane,

Et faciam vero per tua damna fidem, Ille quidem parcè, Samii pro more magistri, Ipse ego, si nescis, strato Pythone superbum Vivat, et innocuos præbeat herba cibos ;

Edomui Phebum, cessit et ille mihi: Stet prope fagineo pellucida lympha catillo, | Et quoties meminit Peneidos, ipse fatetur

Sobriáque è puro pocula fonte bibat. [tus, Certiùs et graviùs tela nocere mea. Additur huic scelerisque vacans, et casta juven-Me nequit adductum curvare peritiùs arcum, Et rigidi mores, et sine labe manus.

Qui post terga solet vincere, Parthus eques : Qualis, veste nitens sacrâ, et lustralibus undis, Cydoniúsque mihi cedit venator, et ille Surgis ad infensos, augur,iture deos.

Inscius uxori qui necis author erat. Hoc ritu vixisse ferunt post rapta sagacem Est etiam nobis ingens quoque victus Orion, Lumina Tiresian, Ogygiúmque Linon,

Herculeæque manus, Herculeúsque comes. Et lare devoto prufugum Calchanta, senémque Jupiter ipse licèt sua fulmina torqueat in me, Orpheon, edomitis sola per antra feris;

Hærebunt lateri spicula nostra Jovis. Sic dapis exiguus, sic rivi potor Homerus

Cætera, quæ dubitas, meliùs mea tela doDulichium vexit per freta longa virum,

cebunt, Et per monstrificam Perseiæ Phæbados aulam, Et tua non levitèr corda petenda mihi. Et vada fæmineis insidiosa sonis;

Nec te, stulte, tue poterunt defendere Musæ, Pérque tuas, rex ime, domos, ubi sanguine nigro Nec tibi Phæbæus porriget anguis opem." Dicitur umbrarum detinuisse greges.

Dixit ; et, aurato quatiens mucrone sagittam, Diis etenim sacer est vates, divûmque sacerdos; Evolat in tepidos Cypridos ille sinus.

Spirat et occultum pectus, et ora, Jovem. At mihi risuro tomuit ferus ore minaci,
At tu, siquid agam, scitabere (si modo saltem Et mihi de puero non metus ullus erat.
Esse putas tanti noscere siquid agam,)

Et modò quà nostri spatiantur in urbe Quirites, Paciferum canimus cælesti semine regem,

Et modò villarum proxima rura placent. [rum, Faustáque sacratis sæcula pacta libris ;

Turba frequens, faciéque simillima turba deaVagitúmque Dei, et stabulantem paupere tecto, Splendida per medias itque reditque vias :

Qui suprema suv cum Patre regna colit; Auctáque luce dies gemino fulgore coruscat ; Stelliparúmque polum, modulantésque æthere Fallor? An et radios hinc quoque Phæbus turmas,

habet ? Et subitò elisos ad sua fana deos. '

Hæc ego non fugi spectacula grata severus; Dona quidem dedimus Christi natalibus illa, Impetus et quò me fert juvenilis, agor; Ila sab auroram lux mibi prima tulit.

Lumina luminibus malè providus obvia misi, Te quoque pressa mauent patriis meditata ci-| Neve oculos potui continuisse meos. cutis,

Unam fortè aliis supereminuisse notabam;
Tu mihi, cui recitem, judicis instar eris. Principium nostri lux erat illa mali.

Sic Venus optaret mortalibus ipsa videri,
ELEG. VII. Anno Ætatis 19.

Sic regina deûm conspicienda fuit.

Hanc memor objecit nobis malus ille Cupido, Nondum, blanda, tuas leges, Amathusia, nôram, Solus et hos nobis texuit ante dolos.

Et Paphio vacuum pectus ab igne fuit. Nec procul ipse vafer latuit, multæque sagittæ, Sæpe cupidineas, puerilia tela, sagittas,

Et facis à tergo grande pependit onus : Atque tuum sprevi, maxime, numen, Amor. Nec mora ; nunc ciliis hæsit, nunc virginis orig Tu, puer, imbelles, dixi, transfige columbas; In silit binc labiis, insidet inde genis : Conveniunt tenero mollia bella duci :

Et quascunque agilis partes jaculator oberrat, Alt de passeribus timidos age, parve, triumphos; Hei mihi! mille locis pectus inerme ferit. Hæc sunt militiæ digna trophæa tuæ,

Protinùs insoliti subierunt corda furores ; VOL, VII,

Mm

Uror amans intus, flammáque totus eram.

II. In eandem.
Interea, misero quæ jam mihi sola placebat,
Ablata est oculis, non reditura, meis.

Siccine tentâsti cælo donâsse läcobum,
Ast ego progredior tacitè querebundus, et excors, Quæ septemgemino, Bellua, monte lates?
Et dubius volui sæpe referre pedem.

Ni meliora tuum poterit dare munera numen, Findor, et hæc remanet : sequitur pars altera Parce, precor, donis insidiosa tuis. votum,

Ille quidem sine te consortia seras adivit Raptáque tam subito gaudia flere juvat.

Astra, nec inferni pulveris usus ope. Sic dolet amissum proles Junonia cælum,

Sic potiùs fædos in ccelum pelle cucullos, Inter Lemniacos præcipitata focos :

Et quot babet brutos Roma profana deos : Talis et abreptum solem respexit, ad Orcum Namque hac aut aliâ nisi quemque adjuveris Vectus ab attonitis Amphiaraus equis.

arte,
Quid faciam infelix, et luctu victus ? Amores Crede mihi, cæli vix bene scandet iter.

Nec licet inceptos ponere, neve sequi.
O utinam, spectare semel mihi detur amatos

III. In eandem.
Vultus, et coram tristia verba loqui!
Forsitan et duro non est adamante creata,

PURGATOREM animæ derisit läcobus ignem, Fortè nec ad nostras surdeat illa preces !

Et sine giro superùm non adeunda domus. Crede mihi, nullus sic infelicitèr arsit;

Frenduit hoc trinâ monstrum Latiale corona, Ponar in exemplo primus et unus ego.

Movit et borrificum cornua dena minax. Parce, precor, teneri cùm sis deus alos amoris, “Et nec inulius," ait, “ temnes mea sacra, Pugnent officio nec tua facta tuo.

Britanne:
Jam tuus O! certè est mihi formidabilis arcus, Suppliciui: , spretâ relligione, dabis.

Nate deâ, jaculis, nec minùs igne, potens : | Et, si stelligeras unquam penetraveris arces, Et tua fumabunt nostris altaria donis,

Non nisi per flammas triste patebit iter.” Solus et in superis tu mihi summus eris.

O quàm funesto cecinisti proxima vem, Denie meos tandem, verùm nec deme, furores; 1 Verbáque ponderibus vix caritura suis !

Nescio cur, miser est suavitèr omnis amans: Nam prope Tartareo sublimè rutatus ab igni, Tu modò da facilis, posthæc mea siqua futura Ibat ad æthereas, umbra perusta, plagas,

est, Cuspis amaturos figat ut una duos.

IV. In eandem. Hæc ego mente olim lævâ, studióque supino,

| Quem modd Roma suis devoverat impia diris, Nequitiæ posui vana trophæa meæ. Scilicèt abreptum sic me malus impulit error,

Et Styge damnârat Tænarióque sinn; Indocilisque ætas prava magistra fuit :

Hunc, vice mutatâ, jam tollere gestit ad astra, Donèc Socraticos umbrosa Academia rivos

Et cupit ad superos evehere usque deos. Prebuit, adinissum dedocuitque jugum. Protinùs, extinetis ex illo tempore flammis,

| v. IN INVENTOREM BOMBARDÆ. Cincta rigent multo pectora nostra gelu. Unäe suis frigus metuit puer ipse sagittis,

IAPETIONIDEM laudavit cæca vetustas,
Et Diomedeam vim timet ipsa Venus'.

Qui tulit ætheream solis ab axe facem ;
At mihi major erit, qui lurida creditur arma,

Et trifidum fulmen, surripuisse Jovi.

VI. Ad LEONORAM Romæ canentem', EPIGRAMMATUM

Angelus unicuique suus, sic credite gentes,
LIBER.

O. tigit æthereis ales ab ordinibus.
Quid mirum, Leonora, tibi si gloria major ?

Nam tua præsentein vox sonat ipsa Deum. 1. IN PRODITIONEM BOYBARDICAM. Aut Deus, aiit vacui certè mens tertia creli,

Per tua secretò guttura serpit agens; Cum simul in regem nuper satrapásque Bri- Serpit agens, facilisque docet mortalia corda tannos

Sensim immortali assuescere posse sono. Ausus es infandum, perfide Fauxe, nefas, Quòd si cuncta quidem Deus est, per cunctáque Fallor? An et initis voluisti ex parte videri,

fusus, Et pensare malâ cum pietate scelus?

In te una loquitur, cætera mutus habet.
Scilicet hos alti missurus ad atria cæli,
Sulphureo curru, flammivolisque rotis :

VII. Ad eundem.
Qualiter ille, feris caput inviolabile Parcis,
Liquit lördanios turbine raptus agros.

ALTERA Torquatum cepit Leonora poetam,

Cujus ab insano cessit amore furens. " These lines are an epilogistic pallinode to the last elegy. The Socratic doctrines of the sbacy Academe soon broke the bonds of beauty. "Adriana of Mantua, for her beauty surJu other words, his return to the university. named the Fair, and her daughter Leonora Ba

They were probably written, when the Latin | roni, the lady whom Milton celebrates in these poems were prepared for the press in 1645. three Latin epigrams, were esteemed by their

WARTON. | bontemporaries the finest singers in the world.

« 上一頁繼續 »